کشاورزی مدرن وابسته به نوآوری است و در حوزه باغبانی، استفاده از نهال های انگور اصلاح شده یکی از اساسی ترین این نوآوری ها محسوب میشود. این نهال ها، که از اتصال دو بخش گیاه از دو گونه متفاوت به دست می آیند، نه تنها بهره وری تاکستان ها را دگرگون کرده اند، بلکه امکان کشت انگور را در اقلیم هایی که پیش تر ناممکن به نظر میرسید، فراهم آورده اند.
پیوند زدن فرآیندی است که در آن، بخش رویشی یگ رقم انگور مطلوب به سیستم ریشه ای یک پایه مناسب متصل میشود. این پایه ها معمولا از گونه های بومی مقاوم به تنش های محیطی و آفات خاک زی انتخاب میشوند. بزرگ ترین مزیت نهال پیوندی، مقاومت در برابر بیماری های خاک زی است. مهم ترین این عوامل، آفت فیلوکسرا است، حشره ای موذی که ریشه های ارقام اروپایی را هدف قرار میدهد و در قرن نوزدهم، صنعت انگور اروپا را تا آستانه نابودی پیش برد. امروزه تقریبا تمام تاکستان های جهان روی پایه هایی پیوند زده شده اند که در برابر این آفت مقاوم هستند. علاوه بر فیلوکسرا، پایه های اصلاح شده مقاومت بهتری در برابر نماتدها، آهکی بودن خاک، خشکی و شوری نیز از خود نشان میدهند. از منظر مدیریت محصول، اصلاح نهال امکان کنترل دقیق خصوصیات تاک را فراهم میکند. انتخاب پایه بر ویژگی هایی مانند میزان رشد تاک، زمان رسیدن میوه، تحمل به سرما یا گرمای شدید و حتی نوع خاک، تاثیر مستقیم دارد. به عنوان مثال در مناطقی با خاک سنگین و مرطوب، استفاده از پایه هایی که رشد کمتری دارند، به باغدار کمک میکند تا از رشد بیش از حد رویشی و در نتیجه کاهش کیفیت و کمیت باردهی جلوگیری کند.
فراتر از مقاومت امروزه اصلاح گران ژنتیکی در تلاشند تا با استفاده از روش های سنتی و مولکولی، ارقامی را توسعه دهند که نیازهای بازار جدید را پاسخگو باشند. این شامل تولید ارقامی به زمان بندی متفاوت رسیدن محصول، بهبود رنگ، افزایش سطح قند یا کاهش حساسیت به ترک خوردگی پس از باران های ناگهانی است.
در نتیجه نهال اصلاح شده دیگر یک گزینه لوکس نیست، بلکه یک الزام استراتژیک برای هر کسی است که قصد سرمایه گذاری بلند مدت در باغبانی انگور را دارد. این تکنیک، پل ارتباطی مستحکمی میان پایداری اکولوژیک و پایداری اقتصادی ایجاد کرده است. باغداران با انتخاب دقیق پایه و پیوندک، آینده محصول خود را در برابر چالش های پیش بینی نشده طبیعت بیمه میکنند.